Ο Παυσανίας περιγράφοντας το ναό του Ποσειδώνα παραχώρησε στον Απόλλωνα το μαντείο των Δελφών και το νησί Δήλο ανταλλάσσοντας τα με το ακρωτήριο Ταίναρο και με το νησί Καλαυρεία. Ο Σφαίρος γιος του Ερμή και ικανός βοήθησε τον Πέλοπα να νικήσει στην αρματοδρομία τον πανούργο βασιλιά της Πίσας Οινόμαο και έτσι να παντρευτεί την κόρη του Ιπποδάμεια.

Λέγεται πως ο Πέλοπας τον σκότωσε αμέσως αμέσως μετά τη νίκη ή πως τον σκότωσε όταν αποπειράθηκε να φιλήσει την Ιπποδάμεια ή ακόμα πως τον σκότωσε επειδή η τελευταία τον ερωτεύτηκε και όταν την απέκρουσε τον κατηγόρησε στον Πέλοπα για βιασμό. Όσο για την γειτονική Τροιζήνα αναφέρει πως ο μητροκτόνος Ορέστης ήρθε εδώ για να εξαγνιστεί για τους φόνους του. Σύμφωνα μ’ ένα μύθο όταν ο Θησέας ήταν εφτά χρονών ο Ηρακλής φιλοξενήθηκε στο παλάτι του Πιτθέα. Ενώ τα άλλα παιδιά το έβαλαν στα πόδια μόλις είδαν τη λεοντή ο Θησέας οπλίστηκε μ’ ένα τσεκούρι νομίζοντας ότι έχει να κάνει με ένα πραγματικό λιοντάρι.

Για το θάνατο του Ιππόλυτου υπάρχουν δύο εκδοχές λέει ο Παυσανίας : είτε ότι σκοτώθηκε όταν ο Ποσειδώνας αναποδογύρισε το άρμα του αλλά αναστήθηκε από τον Ασκληπιό ή ότι αναλήφθηκε στους ουρανούς και έγινε ο γνωστός αστερισμός. Για το ακρωτήρι Σκυλλαίο λέγεται ότι πήρε το όνομα του από τη μυθολογική πριγκίπισσα Σκύλα. Η κόρη σκότωσε τον πατέρα της κόβοντας τη μαγική πορφυρή τρίχα που είχε στα μαλλιά του για χάρη του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα.

Περιορισμένη παρουσία Δρυόπων έχουμε στον Πόρο κατά τα τέλη της Υστεροελλαδικής περιόδου στη θέση όπου αργότερα αναπτύχθηκε η πόλη γύρω από το ιερό του Ποσειδώνα. Ισχυρός μυκηναϊκός ναυτικός σταθμός της περιοχής ήταν η απόκρημνη βραχονησίδα Μόδι ή Λιοντάρι στην ανατολική ακτή του Πόρου. Οι Τροιζήνιοι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο. Όσο για την Καλαυρεία μέχρι και την Αρχαϊκή εποχή ήταν υποτελής στην Τροιζήνα. Στα μέσα του 7ου π.Χ. αιώνα εμφανίστηκε στο προσκήνιο η αμφικτιονία της Καλαυρείας με έδρα το ναό του Ποσειδώνα που προϋπήρχε στον Πόρο από τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. ήταν μια ναυτική θρησκευτική και πολιτική ομοσπονδία με μέλη της πόλεις της Αθήνας της Αίγινας της Επιδαύρου της Ερμιόνης της Ναυπλίας των Πρασιών και του Ορχομενού που συνασπίστηκαν για να προστατεύσουν την ανεξαρτησία και το εμπόριο τους από τους Αργείους. Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. ο περσικός στόλος επέπλευσε στο Αιγαίο.

Την άνοιξη του 480 π.Χ. οι Πέρσες  επιχείρησαν για δεύτερη φορά επίθεση στην Ελλάδα. Όταν οι δύο ισχυρότερες πόλεις Αθήνα και Σπάρτη αποφάσισαν να υπερισχύσουν η μία της άλλης άρχισε ο φοβερός Πελοποννησιακός πόλεμος που επεκτάθηκε και στην περιοχή του Αργοσαρωνικού κόλπου. Όταν στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. έκαναν την εμφάνιση τους στον ελλαδικό χώρο οι Μακεδόνες οι ελληνικές πόλεις αντέδρασαν και η Τροιζήνα πρόσφερε καταφύγιο στον Αθηνογένη έναν Αθηναίο αντί – Μακεδόνα ο οποίος έγινε τύραννος της περιοχής. Το καλοκαίρι του 323 π.Χ. όταν ο Αλέξανδρος πέθανε επέστρεψε θριαμβευτικά στην Αθήνα. Τον επόμενο χρόνο οι Αθηναίοι νικήθηκαν από τους Μακεδόνες στο Λαμιακό πόλεμο και ο Δημοσθένης ζήτησε καταφύγιο στο ναό του Ποσειδώνα. Ο Παυσανίας με βάση τις επιστολές που έστειλε ο Μακεδόνας διοικητής στη Ρόδο όπου κατονόμαζε όσους είχαν δωροδοκηθεί από τον Άρπαλο αμφισβητεί την ενοχή του Δημοσθένη το όνομα του οποίου δεν αναφέρετε παρόλο που ήταν φανατικός αντιμακεδόνας.

Ο Πόρος έπαιξε όμως αρκετά σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της επανάστασης γιατί καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στην Πελοπόννησο έγινε πέρασμα και τόπος συνάντησης διαφόρων προσωπικοτήτων της εποχής παρότι στην απέναντι ακτή ήταν εγκατεστημένη τουρκική φρουρά. Το 1828 δημιουργήθηκαν οι εγκαταστάσεις του πρώτου ελληνικού πολεμικού ναυστάθμου ο οποίος παρέμεινε εκεί ως το 1878.

Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου οι πρέσβεις των τριών δυνάμεων συγκεντρώθηκαν στον Πόρο για να συνεδριάσουν με τον Καποδίστρια για τον καθορισμό των συνόρων του νέου ελληνικού κράτους. Τον Ιούλιο του 1831 διαδραματίστηκαν στο λιμάνι του Πόρου τραγικά γεγονότα από τους ναυμάχους που είχαν δοξάσει πρωτύτερα τον εθνικό στόλο. Ο Πόρος μπορεί να καυχηθεί ότι υπήρξε πηγή εμπνεύσεων πολλών διασήμων καλλιτεχνών του αιώνα μας Ελλήνων και ξένων.