Οι κάτοικοι της Άνδρου διακρίνονται κυρίως για τη ναυτική τους παράδοση και μάλιστα η ιστιοφόρος ναυτιλία βοήθησε και στην εξαγωγή των εγχωρίων προϊόντων, όπως μετάξι, λεμόνια, κρέας, όσπρια κ.ά.

Η μετάβαση στην ατμοπλοΐα έκρινε την ανταγωνιστικότητα της αντριώτικης αλλά και ολόκληρης της ελληνικής ναυτιλίας. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές αυτής της μετάβασης ήταν και ο Δημήτριος Μωραΐτης, ο οποίος από το 1893 και μέσα σε δέκα χρόνια κατασκεύασε 12 ατμόπλοια συνολικής χωρητικότητας 50.000 τόνων. Σε αυτόν η Άνδρος χρωστά μία σημαντική πρωτιά, τη νηολόγηση στο λιμάνι της, τον Ιούλιο του 1907, του πρώτου ελληνικού επιβατηγού υπερωκεάνιου "Μωραΐτης" που εγκαινίασε τη γραμμή Ελλάδας - Αμερικής.

Σήμερα οι Άνδριοι διατηρούν λίγη κτηνοτροφία, μελίσσια και αμπέλια. Πολλοί δε μάλιστα από αυτούς κατοικούν στην Αθήνα και "πετάγονται" τα Σαββατοκύριακα για τις ανάγκες κυρίως των αμπελιών και έχουν έτσι ντόπιο κρασί και πολλές φορές ρακί. Στην Αθήνα σήμερα υπάρχουν σύλλογοι και όμιλοι Ανδριωτών που διατηρούν τον παλαιό τρόπο γλεντιού ιδιαίτερα σε γάμους και πανηγύρια όπου το γλέντι κρατάει από το βράδυ ως το επόμενο πρωί. 

Μεγαλύτερη επιτυχία έχουν τα πανηγύρια που γίνονται κυρίως το καλοκαίρι. Με αφορμή κάποια θρησκευτική εορτή ξεκινά από τον εσπερινό της προηγούμενης ημέρας. Την επομένη μετά τη λειτουργία κερνούν οι εορταζόμενοι και το βράδυ γίνεται χορός. 

Τη Μεγάλη Παρασκευή παρέες επισκέπτονται διάφορες ενορίες του νησιού για να προσκυνήσουν στολισμένους Επιτάφιους. Το βράδυ της Ανάστασης γίνεται το έθιμο των κροτίδων. Νέοι βάζουν σιδερένιες σωλήνες στο χώμα, τις γεμίζουν μπαρούτι και το βράδυ της ανάστασης τις πυροδοτούν και γίνεται έτσι τεράστιος θόρυβος.

Ο ανδριώτικος μπάλος είναι ένα ευγενικό παιχνίδια ανταλλαγής ερωτικών μηνυμάτων, που χρωστά τη γοητεία του στη ρυθμικά εναρμονισμένη κίνηση των χορευτών, στο στοργικό κλοιό που σχηματίζει το σώμα του χορευτή γύρω από τη ντάμα του, στη σεμνότητα και των δύο και στο αλληλοκοίταγμα. Στην Άνδρο στους χορούς γίνονταν οι γνωριμίες ή οι ενδιαφερόμενοι προσπαθούσαν να εντυπωσιάσουν και να γοητεύσουν.

Στην αρχιτεκτονική στην Άνδρο παρατηρείται συσσωρευμένη πείρα από τους γεωμετρικούς ήδη χρόνους. Οι οικισμοί χτίζονται κατά κανόνα σε πλαγιές διαφόρων υψομέτρων. Ανάμεσα στους δρόμους υπάρχει ένα μεγάλο δίκτυο από λιθόστρωτα δρομάκια κυρίως αναφορικά και με σκαλοπάτια. Στα σπίτια η πρόσοψη ήταν πάντα μεσημβρινή ή ανατολική, ποτέ βορινή. 

Για τον τοίχο φρόντιζαν οι σχιστόπλακες να τοποθετούνται με το μεγάλο άξονα οριζόντια. Στα ενδιάμεσα κενά σφηνώνονταν με επιμέλεια μικρότερες. Ανάλογη τεχνική κτισίματος συναντάμε και στα γεφύρια και τόξα υπεράσπισης ή κατοικιών. Τα σπίτια διακρίνονται στο παλιό χωριάτικο σπίτι, το πύργο και το αρχοντικό. Απαραίτητο στοιχείο ενός σπιτιού είναι η αυλή και το μαγειρείο. Η αυλή χρησιμοποιούνταν σαν τόπο συνάντησης και ο πιο οικείος και πολυσύχναστος χώρος ήταν το μεγεριό.

Η Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου του Νέου. Εδώ φυλάσσεται η κάρα του οσιομάρτυρα Αγίου Νικολάου που μαρτύρησε το 720 μ.Χ.
Η Ιερά Μονή Αγίας Ειρήνης. Βρίσκεται στη θέση Αρχόντα. Διαλύθηκε επί Όθωνα και τώρα βρίσκεται μία εκκλησία με το ίδιο όνομα στη θέση της.
Η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας. Διαλύθηκε το 1834 με διάταγμα της Αντιβασιλείας. Γιορτάζει στις 17 Ιουλίου στη μνήμη της Αγίας Μαρίνας.
Η Ιερά Μονή Τρομαρχιών (Παναγιά η Τρομαρχιανή). Αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου υπήρξε η σπουδαιότερη στην περιοχή Όρθιου. Έχει γαλάζια αυλόθυρα και γαλαχτισμένες επιφάνειες.